logboek

Terug in de toekomst

Terug in de toekomst

Op de boot zetten we om de paar maanden de klok terug. In Engeland is het een uur vroeger dan Nederland, dat weten we allemaal. De Canarische eilanden, de Kaap Verden, Brazilië: 2-3-4 uren terug. Curaçao, Panama, Galapagos en Frans Polynesië: we zetten de klok 6, 7, 8, zelfs tot 12 uur terug. Langzamerhand leven we in Nederlands’ geschiedenis, terug in de tijd…

En het lijkt wel alsof die tijd steeds langzamer gaat. Heeft Einstein dat ooit onderzocht? De tijd lijkt stil te staan, en op de eilanden hier in de Pacific soms erg letterlijk… alles gaat langzaam. De lunch bij ”onze” familie op Palmerston, één van de Cook eilanden, duurt minimaal drie uur, zo met zijn allen rond de tafel. En dat is ook wel lekker eigenlijk. We ervaren hier zeeën van tijd, zo anders dan de hectiek van Nederland.
Misschien gaat geschiedenis altijd langzamer, wie weet.

Maar nu komt daar verandering in. Op weg naar Tonga passeren we de internationale datumgrens. We hebben het zelf gezien, er stond een bord – midden in de oceaan: ”Here you cross the international date line”. We waren er bijna boven op gebotst. Plotseling zijn we geen geschiedenis meer – maar toekomst. Elf uren lopen we nu voor op Nederland.
Als de beurs in Amsterdam op vrijdagochtend open gaat, luiden wij het weekend in met een biertje – en is het al vrijdagavond. Nederland is geschiedenis voor ons geworden.

En de tijd gaat ook sneller. Van Tonga naar Fiji, zetten we de klok weer vooruit. Van Fiji naar Vanuatu verliezen nog een uur. Hoe verder naar het Westen, hoe korter de dagen worden. Waar blijven die verdwenen uren? We vinden het maar niks.
Misschien moeten we nog maar even wachten voordat we doorvaren naar Sydney…

De walvissen rond onze boot zijn niet met de tijd bezig trouwens. Die grote beesten duiken op als ze daar zin in hebben, zwemmen, zingen onder water, spuiten omhoog, paren, duiken naar onder, chillen. Zoals ze al 50 miljoen jaar lang doen. Een prehistorisch verleden in de toekomst van Nederland, direct naast ons in de baai. Ze gaan en komen met het tij, zich van geen tijd bewust – het scheelt maar één letter.

Daar mogen we best een paar uurtjes per dag voor verliezen…