logboek

Vijftig tinten

Vijftig tinten

Azuur-, oceaan-, turquoise-, licht en donker blauw – het is moeilijk kiezen waar we gaan ankeren, zo mooi is het. Midden op de dag zeilen we tussen de riffen door van één van de 350 San Blas eilanden in Panama, op zoek naar een goede ankerplek. We kiezen licht blauw, en het anker ligt direct goed. We horen de oceaangolven breken aan de andere kant van het rif.

In een boomkano komt een Kuna Yala indiaan langszij. Of we zin hebben in ”pesca” en hij wil wat ”agua”. We krijgen een paar mooie kreeften, en de rest van de vis gaat mee naar zijn familie. We lunchen als god in Frankrijk.

De volgende dag bezoeken we Tiadup, het eilandje waar ”onze” indiaan woont met twee andere families. Geen wigwammen of totempalen, maar hutten van bladeren op een schoon en verzorgd groen eiland vol palmbomen. Op verzoek brengen we koffie en suiker mee, we krijgen een kokosnoot retour.
We voelen ons bijna bezwaard, zo in onze boot met alles er op en er aan, in de voortuin van de Kuna Yala indianen.

De vrouwen hebben het hier voor het zeggen, op deze eilanden voor de kust van Panama. Ze koken, maken mola’s (traditionele Kuna Yala kleding) en zorgen voor de kinderen. De mannen vissen en onderhouden het eiland. Zoals ze dat al ontelbare jaren lang doen; leven volgens de oude Kuna Yala cultuur en traditie. Waar de grond heilig is, evenals de rivier die uit de berg stroomt. Om de zoveel tijd komt een Colombiaans schip groente en fruit brengen, maar verder schaft de pot vis en kokosnoot. Ieder eiland heeft een ”Saila” (chief), en iedere palmboom is bezit van een indiaan.

Eén van de eilanden, Naranga, besloot een tijd geleden met de Kuna Yala tradities te breken. Tegenwoordig is er een bank, een politiebureau met gevangenis, een internetcafé. Maar in de bank is geen geld, het gevang leeg en in het internetcafé alleen koffie en cola; wifi lijkt een fruitcocktail met lokale rum…

De Kuna’s lijken beter af op de andere eilanden, genietend van de wind, de zon, de schaduw, het leven. En al bezitten de indianen hier niet veel, ze hebben alles. De blauwe lucht, het turquoise water, het gele zand, de groene palmen, de oranje/paars/bruine/blauwe mola’s. Alleen als het regent, is het grijs.

Vijftig tinten Kuna Yala. Het kan eigenlijk niet mooier.
We hopen dat de Kuna’s alle verleidingen van die andere wereld, hier bijna om de hoek, nog lang kunnen blijven weerstaan.

Klik hier voor wat foto’s.